کد خبر : 249154
تاریخ انتشار : 6 آبان 1397 9:20
تعداد بازدید : 48

تقلید در کودکان (بخش دوم)

تقلید رفتاری است که از طریق آن یک فرد رفتار فردی دیگر را مشاهده کرده و آن را تکرار میکند.





آیا تقلید ها همیشه منفی هستند؟ 

وقتی بحث تقلید پیش بینی می آید، این تقلیدها می توانند مثبت و سازنده و یا منفی و کورکورانه باشند یعنی ما می توانیم رفتارهای مثبت و هم سازنده مانند بردباری، تلاشگری و صرفه جویی را تقلید کنیم و هم الگوبرداری ما می تواند بسیار منفی باشد. اما به طور کلی در ذات تقلید و با الگوبرداری، تغییر رفتار بسیار اهمیت دارد و تامل و اندیشیدن کمتر دیده می شود. درباره رفتارهای مثبت نیز این موضوع صادق است. در واقع تقلید بیشتر با احساسات، هیجانات و عواطف آمیخته است و خودانکاری و نوعی خودپنداری منفی در ما ایجاد می کند، به این معنا که در تقلیدها و الگوبرداری ها ما خودمان نیستیم و دیگران به جای ما هستند.

چرا از دیگران تقلید می کنیم؟

تا به حال متوجه شده اید واکنش های شما با فردی که با او صحبت می کنید هماهنگ است؟ یکی از رفتارهای معمول که با عنوان همانندسازی (Mirroring) شناخته می شود، مدت زیادی است که مورد مطالعه روان شناسان قرار گرفته است. ما معمولا از حالات و حرکات افرادی که با آن ها ارتباط داریم تقلید می کنیم و این کار را ناخودآگاه انجام می دهیم. آیا علت خاصی برای این نوع رفتار ما وجود دارد؟

عوامل موثر در تقلید کودکان

تاثیرات عدم اطمینان: یکی از عوامل که در دو سال اول زندگی کودک در حال تقلید دخالت دارد درجه عدم اطمینان کودک از تواناهای هایش در انجام کارهایی است که شاهد آن بوده است. برای مثال: مادری که با گوشی تلفن صحبت می کند توجه کودک 15 ماهه خود را به راحتی جلب می کند این در حالی است که این کار برای کودکان 6 و 36ماهه اصلا جالب نیست.

تقلید به منظور پیشبرد کنش های متقابل اجتماعی: هنگامی که کودکی از والدینش تقلید می کند، والدین به او لبخند می زنند و متقابلاً از او تقلید می کنند. واکنش نشان دادن پدر یا مادر رفتار تقلیدی کودک را افزایش می دهد و در نتیجه گرایش کودک به تقلید کردن را افزایش می دهد. کودکان بیشتر مایلند از عملی تقلید کنند که مورد تایید همه است، مانند غدا خوردن با قاشق.

تقلید به منظور شبیه شدن به دیگران: همین که کودک وارد سومین سال زندگی اش می شود به تقلید از اعمال خاصی در اشخاص معین مبادرت می ورزد. کودکان 2 ساله می دانند که با برخی از افراد شباهت دارند و به گروه خاصی تعلق دارند. برای مثال یک پسربچه 2 ساله می داند که شبیه پدرش است و تشخیص می دهد که موهای هر دوی آن ها کوتاه است یا هر دو آنان شلوار می پوشند. به همین خاطر بیشتر از هم جنسان خود تقلید می کند تا در رده مردان جا بیفتند. این امر برای دختران نیز صادق است.

برانگیختگی عاطفی: کودکان از والدین شان بیشتر از سایر بزرگسالان تقلید می کنند. یکی از دلایل آن شاید این باشد که والدین مرجع ثابت تری برای برانگیختن عواطف خوشایند و ناخوشایند در کودکان هستند. به عبارت دیگر افرادی که می توانند کودک را شاد یا احساس ترس و خشم را در آنان ایجاد نماید بیشتر مورد توجه کودکان قرار می گیرند.

در بازی های کودکان نیز فرآیند مشابهی دیده می شود: برای مثال اگر دو کودک 2 ساله با هم بازی کنند، و یکی از آن ها فعال تر و دیگری ساکت تر باشند، کودکی که ساکت تر است از کودک فعال تقلید می کند. مثلا اگر او از روی میز بپرد کودک ساکت تر نیز بعد از چند دقیقه روی میز خواهد پرید.

تقلید برای دستیابی به هدف: تقلید ممکن است کوشش خودآگاهی برای کسب لذت، قدرت، اشیا و یا هر هدف دیگری باشد. یک کودک سه ساله از رفتار آزاردهنده کودک دیگر تقلید می کند، زیرا دیده است که چگونه این کودک با پرخاشگری توانسته اسباب بازی را از دست کودکان دیگر بگیرد. این گونه تقلید معمولاً بعد از سال دوم زندگی دیده می شود. بدین ترتیب می توان گفت که کودکان (به تقلید از رفتار دیگری ترغیب می شوند زیرا در فکر هدفی هستند که می خواهند با تقلید به آن دست یابند). از آنچه گفته می شود نتیجه گرفت که کودک تقلید می کند زیرا از توانایی در انجام عملی نامطمئن است، تقویت اجتماعی می شود، تمایل شبیه بودن به دیگران را دارد، یا تمایل به رسیدن به هدفهای خاصی دارد.

مراحل شکل گیری تقلید

1-  مرحله اول آمادگی بازتاب ها: برای این که کودک بتواند تقلید کند نیاز به تجربه دارد. بسیاری از متخصصان بر این باورند که تقلید موروثی است. در این مرحله تقلیدهای کودک بسیار جزئی و به شکل بازتابی از رفتار دیگران است. برای مثال با صدای گریه کودک، کودک دیگر نیز شروع به گریه می کند بدون آنکه عامل خارجی یا محرکی برای گریه کودک دوم داشته باشد.

2-  مرحله دوم تقلیدهای پراکنده: در مرحله دوم الگوهای بازتاب، تقلیدهای کودک به دلیل آن که کودک تجربه بیشتری را کسب کرده است، گسترده تر می شود، برای مثال وقتی کودکی گریه می کند، اگر اطرافیان صدای ناله او را تقلید کنند، کودک گریه را قطع می کند و شروع به ناله کردن می کند. این رفتار بعد از 1 ماهگی در کودکان دیده می شود و سعی دارند که از صداها و آواهای دیگران تقلید کنند. برای مثال اگر برای کودک 2 ماهه ای صدای اَاَاَ در بیاورید، کودک سعی دارد آن صداها را تکرار کند و احتمالاً به شما لبخند می زند.

3- مرحله سوم تقلید نظامدار: در این مرحله کودک آواهایی را تقلید می کند که به آواسازی خودش شباهت دارد. در حدود سن 4 ماه و نیم که هماهنگی میان "دیدن و گرفتن" برقرار می شود کودک این گونه تقلیدها را انجام می دهد. برای مثال یک کودک 7 ماهه سعی دارد آواهایی را بیان دارد. این اصوات و آواها تقلیدی نیستند بلکه خود کودک آنها را خلق وبیان می دارد. مثلاً آواهای مام مام، بو، بو و ...

 

 

منابع:

توتویو، سیمرغ

 

 

 

 

 

 

 

 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :
آثار نمایشگاه
اثر قبلی
اثر قبلی
تعداد آثـار
25800
تعداد افراد آنلاین
25800
تعداد اعضای گروه
25800
اثر قبلی
تمــاس با مــــــــــا
اثر قبلی
: پست الکترونیک
honar@tebyan.com
:شماره تلفن
81202203
:آدرس
تهران،خیابان نادری،نبش حجت دوست ، پلاک 12